We zijn 25 weken onderweg. Het nut van ‘positiekleding’ is ons duidelijk. Het silhouet van de kleding van mijn meisje stond ’s avonds afgetekend op haar buik. Losse broeken, fladderige tuniekjes of ruime rokken voldeden niet meer. Voor het eerst zag ook ik een ‘noodzaak’ in de aanschaf van een bepaald kledingstuk, losstaand van een modetechnisch probleem.

Positiekleding. Ik heb dat altijd een vreemd woord gevonden. Het klinkt alsof er speciale kleding voor zitten, staan en liggen is. Alsof een zwangere vrouw alleen in die specifieke trui op de bank past. Tot voor kort hoorde deze kledij mijns inziens in het rijtje: orthopedisch schoeisel, steunkousen, korset. Positiekleding.

Speciale hoekjes
Maar goed, zo’n buik vol met rode kledingafdrukken belichaamt het bestaansrecht van zulk textiel. Wat is het alternatief? Wellicht een baby met gespindruk op het voorhoofdje, vier knopen op de rug of het spoor van een rits diagonaal over de buik. Moeder en kind zijn voor het leven getekend.

Met de moeder van mijn toekomstig kind zocht ik naarstig naar geschikte positiekledingstukken. De gespecialiseerde winkels hangen die waren in de etalage. Normale modezaken verbergen hun positiekleding in speciale hoekjes. Zoek je het niet, dan zie je het niet. Misschien is dat het beste.

Wij menen dat positiekledingproducenten aannemen dat zwangere vrouwen graag kleurrijke geometrische patronen, psychedelische winterlandschappen of zee- en woestijngezichten inclusief fauna zien. Daarnaast lijkt het alsof ze alle dames reeds bij aanvang van de negen maanden obese proporties toedenken. Tijdens deze zwangerschap zie ik mijn meisje zoals ik haar nooit eerder zag.

Jesse Pouw, 29 juni 2009