.

Boem. We worden drie in plaats van twee. Gewenst, maar onverwacht. Onze twee katten weten nog van niks, ze krijgen er een kleine concurrent bij. Die zal hun faciliteiten niet gaan gebruiken, daar moeten ze echter nog achter komen.

De eerste echo was bewustwording. Eerst twijfelden of we op onze plek waren bij de verloskundige. ‘Deed die test het wel?’ Even later verscheen een klein mensje op het scherm als ontroerende bevestiging. Inmiddels hebben we onze lieve verrassing meerdere malen zien trappelen. Het hartje zoemt gezond en geruststellend.

Enorme buiken

Van de verloskundige hoorden we van de Zwangere zaterdag. Een bezoek leek ons goed. We zijn negentien weken onderweg, extra informatie is welkom. Veel is nieuw; dromen, grapjes en fantasieën worden realiteit. Op die Zwangere zaterdag waren we inderdaad op onze plaats. We zíjn immers zwanger.

Imposante buiken schommelden door de hal van het WKZ. Daarbij stak het ontluikende buikje van mijn eigen meisje schraal af. Een zaterdag in het teken van zwangerschap en geboorte; we hadden ons een jaar eerder niet kunnen voorstellen dat we die zouden bezoeken. Hand in hand lopen we langs de kraampjes. Maar jee, die buiken. Overal enorme buiken. Sommige staan op springen, zo lijkt wel.

Tel daarbij nog een Noorse film over borstvoeden. De toelichting luidde: ‘In Noorwegen zijn ze heel vrij met zogen.’ De productie toonde zogende dames met enorme borsten vol tepel. Volgens de film legt de jonge Noorse moeder haar zuigeling overal aan haar enorme borsten. Sans gêne. Van vergadering tot lunchroom.

En dan in de hal van het WKZ weer die gigantische buiken. Wij bezoeken zeker nog zo’n Zwangere zaterdag. Ter gewenning.

Jesse Pouw, 15 juni 2009