.

Stapsgewijs schaffen wij een ouderuitzet aan. We bereiden ons voor op het gefrunnik aan Maxi-Cosi en kinderwagen (met boodschappenmandje en zonnekap) bij uitstapjes. Ons eerste optreden hadden we al in de vorm van een worsteling met de kinderwagen. Deze wordt ingeklapt met een combinatie van judo en yoga. We verheugen ons er enorm op om voor de eerste maal zo’n huilende wurm in ons autozitje te gespen.

We verheugen ons ook op allerlei andere activiteiten. Onze lijst beslaat waarschijnlijk de eerste zestien levensjaren van ons kind. Laatst beseften we dat we die ambities beter bij kunnen stellen. Bezoekjes aan Kröller-Müller, de woning van Nijntje en kinderconcerten zeggen een kind van nul waarschijnlijk weinig. We moesten even wennen aan die gedachte.

Driftig trappelen
Het duurt – volgens de statistieken – nog zo’n drie maanden tot de bevalling. Dat betekent dat we nog enkele jaren (plus drie maanden) moeten wachten tot dergelijke uitstapjes een kind bekoren. We beperken ons momenteel tot zandbak-, park- en strandplannen. De Engelstalige jeugdliteratuur hebben we ook maar weer opgeborgen.

Beide ouders zijn niet goed in geduld, maar oefenen. Ons kind lijkt ook niet bepaald geduldig. Mijn meisje denkt favoriete én verboden houdingen ontdekt te hebben. Draait zij zich in bed naar haar rechterzijde, dan tekent zich in haar buik direct een driftig trappelend figuurtje af dat naar links lijkt te leunen. Zelfs salto’s schuwt het niet om het veilige onderkomen naar de gewenste positie te dwingen.

Ik voorzie een langdurige oefening van geduld waaraan wij ons als (toekomstige) ouders moeten onderwerpen. De eerste zes maanden hebben we achter de rug, wij wachten het vervolg geduldig af.

Jesse Pouw, 20 juli 2009