.

Oh jee, er is geen plek meer bij Pino, de Kleine stek en ’t Blauwe Konijntje. We passen net op de wachtlijst, maar de komende jaren laat die ons wachten. We maken misschien meer kans bij ‘t Zwarte Schaap of een torenflat, maar daarbij voelen we ons niet prettig.

Inschrijven bij een kinderdagverblijf, dat was nou niet iets waar we aan dachten. Huizen kijken, de APK, handige ziektekostenverzekering, uitdagend werk, nieuwe vaatwasser…het zijn ongemerkt de doorsnee, lullige dingen die het dagelijks leven lijken te vullen. Inschrijven bij een kinderdagverblijf hoorde daar voor ons niet bij.

Paradijsje
Wat nu? We kunnen onze baby niet beurtelings stallen in de ballenbaden van Ikea’s, McDonaldsen of het kinderfilmhoekje van de Albert Heijn. Gelukkig kunnen we voorlopig terugvallen op familie en creatieve urenoplossingen op werkgebied. Voor plek hadden we ons in moeten schrijven toen de eerste tekenen van geslachtsrijpheid zich bij ons openbaarden.

Ik vraag me af waarom. Welke omstandigheden rechtvaardigen in vredesnaam de schaarse plaatsen bij kinderdagverblijven? Minimale ‘afname’, inschrijfgeld, lange wachtlijsten: wat een bijzondere oorden moeten dat zijn. Jammer dat ik me niets van mijn eigen verblijf in zo’n paradijsje herinner.

Ach ja, met gefoeter op die wachttijden blijkt een belangrijk proces voltooid. We maakten ons eerder schuldig aan gezemel over hypotheekrente, carrièreperspectieven en burengerucht. Met weeklagen over wachttijden bij het kinderdagverblijf is het een feit: we worden écht ouders. Maar best leuke, vermoeden we.

Jesse Pouw, 1 augustus 2009