.

Na een bedrijfsongeval van een van onze katten bezochten we de dierenarts. Deze adviseerde – na een blik op de buik van mijn meisje - de katten-houdgreep aan de man over te laten wegens krabgevaar. Volgens hem zou een kattenkrab risico’s opleveren tijdens de dracht.

De gedachte dat mijn meisje momenteel ‘drachtig’ is, deed lachtranen uit mijn ogen spatten. De loopsheid is voorbij, we richten ons op het tijdstip van werpen. We overwegen nog of zij zich groepsgewijs, machinaal van moedermelk zal ontdoen of kiest voor de individuele, manuele benadering.

Waanzinnig
De dierenarts had het echter bij het rechte eind. Mijn meisje verwordt tijdens buien tot een beest. Ze briest, foetert en blaft. Eén plus één is makkelijk tweeënhalf, groen kan net zo goed lichtzwart heten en de namiddag dus vooravond.

In eerste instantie brak het zweet mij uit tijdens zulke tirades. Was ze net zwanger, bleek ze waanzinnig. Pas later bemerkte ik de samenhang. De boze buien blijken voort te komen uit de dracht, dat is best geruststellend. Ooit gaat het weer over. Wennen blijft het wel, die buien. ‘Ze is onredelijk, hoort bij de zwangerschap’, luidt mijn mantra.

De moeilijkheid is dat zij er zo normaal uit blijft zien als ze in zo’n bui verkeert. Verrijzende horens, verschijning van blinkende slagtanden of een uit de rok rollende puntstaart zouden veel verduidelijken. Helaas, binnen de zekerheid van een naderende bevalling kamp ik met wispelturige buiige bewolking. Ik mag blij zijn dat ik de conceptie overleefde en bouw als dank maar vlijtig verder aan het nest.

Jesse Pouw, 14 september 2009